W tej komrce znajduje si obiekt FLASH



     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     


 

 


 

O wieku dorastania i jego problemach

 

  •  Czym się charakteryzuje wiek dorastania?

       

       Wiek dorastania (dojrzewania), jaki aktualnie przeżywasz,  jest tym okresem w życiu każdego człowieka, w którym dokonuje się przeobrażenie dziecka w osobę  dorosłą. Jest to skrzyżowanie dzieciństwa i dojrzałości, gdzie na przestrzeni stosunkowo krótkiego czasu zachodzą burzliwy i radykalne zmiany fizyczne, społeczne i psychiczne, które umożliwiły spełnienie zadań właściwych człowiekowi dorosłemu – zadań rodzinnych i zawodowo-społecznych. Rytm i tempo tych zmian raczej ma charakter indywidualny i zależy od wielu czynników..więc nie należy porównywać siebie z innymi i z tego powodu przezywać przykrości lub inności...wszystko przed Tobą! 

       Bardzo ważne zadanie w tym okresie jest dorastanie społeczne, polegające na rozszerzeniu i wzbogacaniu świadomości społecznej, czyli kształtowaniu się ocen, przekonań i postaw moralnych oraz nastawień społecznych, ponadto na przygotowaniu się do określonej roli społecznej i podejmowaniu coraz to bardziej odpowiedzialnych zadań społecznych.

 

     Charakterystycznymi cechami życia emocjonalnego dorastających jest intensywność i żywość przeżyć uczuciowych, łatwość oscylacji między nastrojami krańcowymi, przechodzenia od radości do smutku, od entuzjazmu do zniechęcenia, od nadziei do rozpaczy.

   W tym procesie dorastania powszechnie obserwowanym zjawiskiem jest przekora, podobnie jak opór i bunt, które przejawiają się jako nieposłuszeństwo wobec rodziców i wychowawców. Ale niekoniecznie nalezy to potraktować w ten sposób, ponieważ powyższy proces może prowadzić do kryzysu autorytetu rodziców. Młodzież zaczyna sama rozumieć i interpretować świat wedle swojego uznania, które staje się najwyższą wartością, bez względu na normy czy zasady.

   Zachowanie może w związku z tym może nabierać cech arogancji, bezczelności, przesadnej pewności siebie w wyniku, czego nieopanowany sposób bycia prowadzi do częstych konfliktów z otoczeniem. Negatywny stosunek wobec otoczenia przechodzi czasami w negatywną postawę wobec całego społeczeństwa, wszelkich obowiązujących norm i przepisów. 

    To wszystko powoduje olbrzymie zmiany w świadomości dorastających. Wydaje się im, że nie są już dziećmi,( a to jest prawda..bo nie są), podczas gdy otoczenie traktuje ich często jeszcze jako dzieci. Pragną, by dorośli uznali ich dojrzałość, ich prawa do samodzielności w sądach i działaniu.

  • Kryzys tożsamości  - Kinm jestem..i kim mogę być?

          
   W szukiwaniu własnej tożsamości młody człowiek poszukuje wiedzy o sobie poprzez refleksję nad sobą. Ujawnia się tutaj tzw. kryzys tożsamości. Jego rozwiązanie zależy od wielu czynników, typu: poczucia wewnętrznej identyczności i ciągłości; dostrzegania tej identyczności i ciągłości przez innych; potwierdzenia percepcji samego siebie w kontaktach interpersonalnych. Młodzież poszukuje własnej tożsamości w stałości stosunku do niej rodziców; tworzeniu nowego obrazu własnej osoby – często poprzez przejmowanie cudzych zachowań, poglądów, przekonań; w sprawdzeniu swoich możliwości fizycznych i psychicznych.

Brak rozwiązania kryzysu tożsamości prowadzi do trudności w ustalaniu właściwych relacji z otoczeniem, uwzględniających wzajemne wymagania partnerów integracji. Mamy wówczas do czynienia z rozproszeniem ról, poczuciem dezorientacji, co do tego, kim się jest.

   Światopogląd młodzieży jest wyrazem intelektualnego modelu świata, połączonego z jego oceną. Ulega on na ogół ciągłym przemianom: od optymistycznej wizji przyszłości, przez krytykowanie innych, postawy negatywne, cynizm, do rozróżniania tego, co jest, a co nie jest możliwe do zrealizowania.

   Cechą  charakterystyczną początku okresu dorastania jest zmiana w postawach społecznych, spadek zainteresowania aktywnością grupy i tendencja do preferowania samotności. Nie rzadko można obserwować pewne zachowania antyspołeczne, które zanikają na ogół następuje po osiągnięciu dojrzałości płciowej. Gdy dojrzewanie seksualne dorastającego, różni się od dojrzewania równolatków, następuje poczucie krzywdy. Zmiany fizyczne, powodują nadmierną troskę o siebie i niepokój. Dzieci, które za bardzo martwią się, stają się zbyt sobą zajęte, a więc aspołeczne. W wieku od 12 do 14 lat dziewczęta zaczynają się interesować chłopcami, którzy na ogół wolą przebywać tylko w swoim towarzystwie.

   Pod względem rozwoju moralnego można obserwować, że sądy młodego człowieka we wczesnym stadium dorastania cechują się „pryncypialnością”, jego oceny moralne są bardzo surowe, bezkompromisowe i sztywne.

   W wieku około 11 do 15 lat dorastający człowiek przyjmuje i interioryzuje wiele reguł postępowania w grupie rówieśniczej. W tym okresie przynależność do grupy koleżeńskiej ma dla niego bardzo duże znaczenie: stara się podporządkować normom i regułom postępowania obowiązującym w grupie, co powoduje konieczność przystosowania się dziecka do nich, a równocześnie przyswojenia sobie umiejętności oczekiwania od współpartnerów respektowania obowiązujących zasad typu prawdomówności czy też lojalności.

   Optymistycznie w tym wszystkim jest, że dorastanie prawie zawsze prowadzących do całkowitej kontroli nad własnym „Ja” i własnym życiem.  
 
  O potrzebach rozwoju młodzieży 

   W procesie psychospołecznego rozwoju młodzieży ważną rolę, podobne jak w innych okresach rozwoju, odgrywa zaspokojenie ich potrzeb. Spełniają one funkcje regulatorów działania i zachowania, są jednocześnie źródłem podejmowania różnych form aktywności. Niezaspokojone potrzeby oraz związane z tym stany frustracji powodują powstawanie różnych utrudnień przystosowawczych lub też zaburzeń w zachowaniu.

  • Co to jest potrzeba?

 

       Jest to brakiem czegoś ważnym dla człowieka, jest czynnikiem determinującym zachowanie ludzi, jest źródłem aktywności człowieka. Są czynnikiem regulującym zachowanie człowieka. Chęć zaspokojenia potrzeb pociąga za sobą pewną motywację do zrealizowania tej potrzeby.

  •      Klasyfikacja potrzeb     

     Potrzeby są różne w zależności od osób, jakich dotyczą, mają dynamiczny charakter stąd różnice w interpretacji tego pojęcia. Spośród licznych klasyfikacji potrzeb najwięcej uznania zdobyła koncepcja A. Maslowa. Maslow rozróżnia dwa rodzaje potrzeb:

 

1. Potrzeby z niedostatku- są to potrzeby podstawowe, pierwotne, wspólne dla całego gatunku ludzkiego, odczuwane instynktownie. Człowiek nie nabywa tych potrzeb „nie uczy się ich lecz obudowuje je odpowiednim zachowaniem stosownie do panujących obyczajów, stosunków społecznych i kultury.

Wymienia się  kilka kategorii potrzeb z niedostatku:

  • Potrzeby zaspokajające różnego rodzaju głody fizjologiczne np. snu, jedzenia seksu. Są to potrzeby niezbędne do życia i działają one na zasadzie homeostazy, przywracanie organizmu do równowagi
  • Potrzeby bezpieczeństwa – potrzeba schronienia, ochrony przed agresją, opieki.
  • Potrzeby przynależności – afiliacji i identyfikacji, przyjaźni, wymiany myśli, kontaktów społecznych i towarzyskich
  • Potrzeba szacunku wobec samego siebie i uznanie u innych oraz potrzeba miłości – uczuciowego oparcia.

Niezaspokojenie potrzeb niedostatku może sprawić ból lub przyczyna stanów nerwicowych i może prowadzić do choroby.

 

2. Potrzeby rozwoju – tzw. Potrzeby istnienia stanowią indywidualną właściwość jednostki, która przez osiąganie określonych wartości realizuje swą ludzką istotę i osiąga pełnię bytu.

Tu także wyróżniamy kilka kategorii potrzeb:

  • Potrzeba samourzeczywistnieniasamorealizacji przejawiające się w potrzebach twórczości, wiedzy (informacji), piękna. Jak widać są to potrzeby rozwoju kulturalnego, jest to pragnienie wiedzy, piękna, twórczości na miarę możliwości każdego człowieka.
  • Potrzeba poznawcza i estetyczna – ujawniające się w zainteresowaniach i zamiłowaniach.

   Nie zaspokajanie tych potrzeb nie powoduje choroby, ale nie zapewnia pełnego zdrowia szczególnie psychicznego. Bez potrzeb rozwoju nie ma pełnego zadowolenia z życia.  

 

3. Potrzeba kontaktu

      Z potrzebą przynależności bardzo silnie łączy się potrzeba kontaktu, która ujawnia się jako jedna z pierwszych i podstawowych potrzeb psychicznych u małego dziecka. Potrzeba kontaktu z dorosłymi w pierwszych latach życia dziecka zaspokajana jest wówczas, gdy dzieckiem zajmuje się osoba zaangażowana emocjonalnie, gdzie doświadcza ono przejawów serdeczności, troski.

      Stopniowo wraz z dorastaniem i dojrzewaniem potrzeba kontaktów z rówieśnikami zdominuje potrzebę obcowania z rodzicami. Potrzeba kontaktu społecznego z innymi rówieśnikami najsilniej przeżywana jest w wieku dorastania. Są one intensywne, obejmują kontakty koleżeńskie, przyjaźnie, udział w tzw „paczkach” oraz sympatie miedzy dziewczętami i chłopcami. Otoczenie dziecka, w tym rodzice muszą nie tylko rozumieć istnienie tej potrzeby, ale umożliwiać również młodzieży jej zaspakajanie.  

 

4. Potrzeba akceptacji

      Każdy pragnie nie tylko pozostawać w bliskim kontakcie emocjonalnym z otoczeniem, nie tylko przynależeć do rodziny i innych grup społecznych lecz także być lubianym i zwracać na siebie uwagę, a także być pozytywnie ocenianym.

      Potrzeba akceptacji jest szczególnie silna u małego dziecka. Opinie i oceny rodziców czy nauczycieli powinny być formułowane stosownie, najsłuszniej jest poddawać ocenie poszczególne, konkretne zachowanie, czyn, wytwór pracy, próbować znaleźć pozytywne elementy.

Niezaspokojenie potrzeby akceptacji powoduje napięcie psychiczne, pod którego wpływem dziecko. Może wywołać w psychice dziecka trwałe skutki w postaci nie wytworzenia się poczucia własnej wartości.

      Jeśli dziecko nie jest akceptowane w środowiskach, które mają dla niego największe znaczenie, to poszukuje grupy, w której łatwo może znaleźć uznanie (w nieformalnej grupie rówieśniczej). Trudno jest bowiem żyć bez doznawania choćby minimum akceptacji.

      Do przyczyn niezaspokojenia potrzeby akceptacji dziecka w rodzinie należy np.: nie planowanie dziecka, a w związku z jego urodzeniem pojawiające się komplikacje, konflikt między rodzicami i przypisywanie dziecku negatywnych cech partnera itp. Nie rzadko brak akceptacji jest wynikiem wytworzenia przez rodziców pewnego idealnego obrazu dziecka, któremu ich potomstwo nie jest w stanie sprostać.

      Akceptacja jest ważna nie tylko dla dziecka, ale szczególnie dla młodzieży w wieku dorastania ze względu na nasilenie samokrytycyzmu. Krytyczna postawa dotyczy zarówno własnej fizyczności (wyglądu, sprawności fizycznej) jak i innych umiejętności intelektualnych, uzdolnień artystycznych etc. Akceptacja jest gwarantem zrównoważonego rozwoju osobowości młodego człowieka i otwiera dla niego dodatkową przestrzeń dokonywania wyborów w celu realizacji siebie. 

 

5. Potrzeba poznawcza i aktywności

      Każdy z nas, a szczególnie dziecko w trakcie dorastania eksploruje otoczenie - pragnie zobaczyć, dotknąć, sprawdzić co jest w środku, doświadczać, poczuć itp. Jest to jednym z konstrukcji samodzielnego i dorosłego życia.

Niekiedy z tego powodu narażamy się na przykre, bolesne przeżycia. Nieprzyjemne doświadczenia jedynie na krótko powstrzymują naszą aktywność poznawczą, szczególnie wówczas, kiedy nowe doświadczenie w życiu dorastającego człowieka stanowi elementem przynależności i akceptacji typu wchodzenia w związków, wypróbowania alkoholu itp.

Zadaniem dorosłych jest umożliwienie młodzieży zaspokojenia potrzeby poznawczej, realizacji zainteresowania i aktywności, ułatwienia poznawania otaczającej rzeczywistości np. przez dostarczanie mu odpowiednich materiałów, wycieczek edukacyjnych, sugerowanie i zmotywowanie do niektórych form aktywności fizycznych, które stymulują jednocześnie rozwój poznawczy i zaspakajają potrzeby aktywności.

      Ograniczenie zaspokojenia potrzeby aktywności może zachodzić również wtedy gdy rodzice przejawiają w stosunku do młodego dziecka postawę nadopiekuńczą – nie pozwalają mu wykonywać wielu czynności z obawy o to, że się naraża na niebezpieczeństwa, skaleczy, zmęczy, zaziębi. W tym przypadku młoda osoba albo podporządkowuje się rodzicom ( z różnych powodów) staje się tym samym bierne, mało aktywne, albo buntuje się, przeżywa nieustanne konflikty, sytuacje napięcia i często dąży do realizacji tego samego bez wiedzy rodziców i opiekunów.

 

6. Potrzeba samodzielności

      Potrzebę  samodzielności ujawnia już małe dziecko, gdy np. chce samo budować  z klocków, odrzuca rodzica usiłującego pomóc mu w ubieraniu się, chwyta za łyżkę by pokazać, że jest samodzielne przy jedzeniu. Okresem szczególnego nasilenia tej potrzeby jest wiek dorastania. Jest to tylko krok, który dzieli młodzież od życia całkowicie samodzielnego życia.

Młodzież  na ogół w wieku dorastania dąży przede wszystkim nie tyle do zaspokojenia tej potrzeby na ile do jej skonsumowanie i uzyskania przywilejów związanych z samodzielnością: decydowania o sposobie ubierania się, spędzania czasu wolnego, nawiązywania nowych kontaktach rówieśniczych, uczestnictwa i działu w aktywności życia dorosłych (np. oglądania wszystkich filmów, palenia papierosów, picia alkoholu itp.).

      Zaspokajanie potrzeby samodzielności powinno mieć charakter wszechstronny i oprócz działania praktycznego obejmować również aktywność poznawczą oraz aktywność „samowychowawczą” – wzbudzać  refleksyjność, zachęcać do samooceny, do analizy własnego postępowania, do samorealizacji..

 

7. Potrzeba posiadania

      Przez posiadanie różnych przedmiotów dzieci i młodzież zaspakajają  potrzebę zwracania na siebie uwagi innych, uznania z ich strony, stanowią one jeden ze środków zdobycia dla siebie dobrej pozycji w zespole rówieśników. Niektóre przedmioty zaspakajają także potrzeby estetyczne.

 

8. Potrzeba miłości i seksu

      Potrzeba seksualna jest zaliczana do grupy potrzeb biologicznych, ale nie ogranicza się jedynie do sfery przeżyć somatycznych, jest ona ściśle powiązana z przeżyciami psychicznymi. W wieku dorastania potrzeba seksualna zaczyna odgrywać ważną rolę w życiu młodego człowieka i w kształtowaniu jego osobowości.

      Udzielania dziecku wiedzy i informacji na temat spraw płci nie należy odkładać  do okresu dojrzewania. Niesie to ze sobą ryzyko, iż dziecko wcześniej zaczerpnie tę wiedzę ze źródeł niewłaściwych – od rówieśników, ze środków masowego przekazu, czasopism etc. Rola matki i ojca w tym okresie polega na dalszym uświadamianiu dziewcząt i chłopców, na kształtowaniu ich postaw, na przygotowaniu do życia w rodzinie i całej bogate problematyki, która wiąże się z tym życiem. Składa się na nią między innymi wybór partnera –przyszłej żony lub męża. Koniecznym warunkiem tego wyboru są kontakty koleżeńskie, sympatie młodzieży. Realizując te kontakty młodzież ma szansę uczenia się współpracy, współdziałania, poznaje wiążące się z tym radości ale i trudności, uczy się dostrzegania i respektowania potrzeb drugiego człowieka.

      Najważniejszym elementem przygotowania młodzieży do przyszłego zaspakajania potrzeby seksualnej, ważniejszym od uświadomienia w zakresie fizjologii, jest wychowanie jej do miłości, wykształcenie umiejętności empatii, troski o drugiego człowieka, odpowiedzialności, umiejętności rezygnacji z własnych potrzeb na rzecz bliskiej osoby. Ważne jest wytworzenie u młodzieży przekonania, że problemy seksu stanowią tylko jeden z elementów miłości, że prawdziwa miłość to nie tylko zakochanie, zauroczenie, chwilowe uczucie, lecz postawa, która rozwija się i kształtuje.

      Zaspakajanie potrzeby seksualnej nie może być traktowane jako problem oderwany od pozostałych dziedzin kształtowania osobowości, w tym kwestii wartości społeczno-moralnych.

 

9. Potrzeba sensu życia

            Potrzeba sensu życia przejawia się u młodego człowieka w związku z kryzysem tożsamości. Młodym nie wystarcza na ogół życie dla życia, ale pojawia się sens istnienia. Zasila się szczególnie w obliczu problemów życiowych i porażek. Wiąże się z kształtowaniem się moralności i religijnością, które jeszcze jako małe dziecko nie dostrzega. 
 
 
  O rozwoju psychicznym w świetle potrzeb 

 

  • Konieczność zaspokajania potrzeb młodzieży

   Zaspokojenie podstawowych potrzeb ma zasadnicze znaczenie dla pełnego, harmonijnego rozwoju. Najbliższe środowisko, które najlepiej zaspakaja potrzeby to środowisko rodzinne. Istota wpływu środowiska na rozwój psychofizyczny polega na tym, że dostarcza ono bodźców względnie stałych i powtarzających się w tej same kolejności. Na bodźce te dziecko reaguje za pośrednictwem układu nerwowego. Powtarzane stale reakcje utrwalają się w postaci nawyków, przyzwyczajeń, postaw. Wpływ otoczenia społecznego jest tym większy, im dziecko jest młodsze, im bardziej plastyczna jest jego psychika.

    
      Potrzeby fizjologiczne, a więc zaspokajanie głodu, pragnienia, odpowiedniej temperatury, snu są potrzebami podstawowymi. Jeżeli potrzeby fizjologiczne są względnie dobrze zaspokojone wówczas pojawia się nowy zespół potrzeb, między innymi potrzeba bezpieczeństwa.

      Na poczucie bezpieczeństwa składają się dobre, niezaburzone kontakty ze środowiskiem, stopień odporności jednostki na nieuniknione w życiu frustracje, umiejętność dostosowania się do zmieniających się warunków środowiska bez rezygnowania z rozwoju indywidualnego. Wskaźnikiem potrzeby bezpieczeństwa jest u dziecka skłonność do pewnego niezakłóconego rytmu czy porządku. Dziecko potrzebuje środowiska zorganizowanego a nie chaosu, czynnikami silnie frustrującymi poczucie bezpieczeństwa są konflikty, separacja rodziców, śmierć osoby bliskiej.

      Potrzeba przynależności, miłości i akceptacji sprzyja właściwemu kształtowaniu się poczucia własnej wartości, sprzyja też kształtowaniu się takich postaw jak empatia wobec innych, odpowiedzialność za losy najbliższych.

      Zaspokojenie potrzeby szacunku prowadzi do kształtowania się poczucia pewności siebie, wartości, własnych kompetencji, a także poczucia że jest się pożytecznym i potrzebnym.

      Od rozwoju i zaspokojenia potrzeby poznawczej i aktywności uzależniony jest rozwój intelektualny i społeczny dziecka, przygotowuje do samodzielnego podejmowania ról zawodowych, rodzinnych, społecznych.

  • Potrzeby młodzieży a fazy rozwoju

     Wiek dorastania to okres wzmożonej emocjonalności, niezwykłej intensywności i żywości przeżyć uczuciowych. Cechuje je wysokie napięcie: doznawany smutek jest bardzo głęboki, przeżywana radość niezwykle silna. Charakterystyczną właściwością emocji w tym okresie jest także chwiejność: raz są załamani, nie wierzą w swoje możliwości, w swoje powodzenie w jakiejkolwiek dziedzinie, w innych momentach przeżywają poczucie własnej mocy: raz wzruszają się i współczują, to znowu są twardzi, nieugięci okrutni. Stany uczuciowe cechuje nietrwałość i ruchliwość, oscylacja między nastrojami krańcowymi. Skrajnie negatywne łatwo przechodzą w zdecydowanie pozytywne, smutek w radość, przygnębienie w entuzjazm i odwrotnie.

     W pierwszej fazie wieku dorastania dość często dominują u młodzieży stany uczuciowe negatywne, niepokoje i lęk. dotyczące własnej osoby, np. niepewność, jaka będzie przyszłość, czy sobie poradzę, czy nie spotka mnie niepowodzenie, obawy przed kontaktami z innymi, przed odrzuceniem, wyśmianiem, nieśmiałość. Innymi negatywnymi stanami emocjonalnymi są: gniew, złość, agresja. Przejawiają się one jako reakcja na frustrację. Agresję młodzież uzewnętrznia czasami inaczej, głównie w formie pośredniej: milczenia, ironii, krytyki.Młodzież  przeżywa również wiele stanów emocjonalnych pozytywnych: radość, zachwyt, entuzjazm, poczucie własnej mocy.

     Najbardziej charakterystyczne i specyficzne dla wieku dorastania są potrzeby samodzielności, niezależności, autonomii. Nasilenie wynika z poczucia siły fizycznej, z poczucia zwiększonych możliwości intelektualnych, z rozwoju samoświadomości. Zwiększa się znacznie zakres potrzeby samodzielności, obejmuje on nie tylko poglądy, uczucia, aktywność, lecz przede wszystkim sferę decyzyjną: dziewczęta i chłopcy pragną sami decydować o swoich sprawach sposobie spędzania wolnego czasu, wydawania pieniędzy, ubierania się, doboru koleżanek i kolegów.

        

  • Skutki niezaspokojenia potrzeb psychicznych

      Przeszkody uniemożliwiające zaspokojenie potrzeb psychicznych określane są  jako frustracje ( przykre napięcie emocjonalne). Mogą mieć one charakter wewnętrzny (konflikty wewnętrzne) i zewnętrzny. Konflikty wewnętrzne będą powstawały wówczas, gdy zaspokojenie jednych potrzeb wyklucza zaspokojenie innych, gdy sposób zaspokojenia potrzeby przez jednostkę będzie niezgodny z oczekiwaniami jej środowiska zewnętrznego, co powoduje odczuwanie wewnętrznego dyskomfortu jednostki.

      Młoda osoba, dążąc do zaspokojenia potrzeby stara się ominąć bądź  usunąć przeszkodę. Dłużej utrzymujący się stan deprywacji potrzeb psychicznych, często powtarzające się sytuacje frustracyjne wytwarzają mechanizmy obronne takie jak agresja, apatia (rezygnacja), fantazjowanie, regresja.

      Wytworzone mechanizmy obronne są próbą szukania środków zastępczych, usuwają niezaspokojoną potrzebę, funkcjonują dzięki zniekształceniu rzeczywistości. Z czasem mechanizmy obronne utrwalają się, funkcjonując jako osobne nastawienie. Utrwalone mechanizmy obronne uniemożliwiają wykorzystanie wiedzy i doświadczenia w uczeniu się sposobów zaspakajania potrzeb, kształtowaniu nowych potrzeb psychicznych, sprzyjają kształtowaniu się osobowości niedojrzałej.

      W przypadku napotkania przeszkody uniemożliwiającej człowiekowi zaspokojenie potrzeby powstaje stan frustracji odczuwany subiektywnie jako przykre napięcie emocjonalne. Człowiek stara się usunąć ten przykry stan albo zapobiec mu poprzez bądź pokonanie lub ominięcie przeszkody i osiągnięcie celu zaspakajającego potrzebę, bądź jeśli potrzeba jest słaba, mało ważna, poprzez zrezygnowanie z jej zaspokojenia albo zaspokoić przez osiągnięcie innego celu.

      W wyniku nastawienia na przeszkodę mogą powstawać zmiany albo nawet zaburzenia w zachowaniu, będące doraźnymi skutkami frustracji.

Należą do nich .:

  • agresywne zachowania których celem jest zniszczenie przeszkody powodującej frustrację (agresja może być ukierunkowana na świat zewnętrzny, na przeszkody rzeczywiste, wyobrażone lub też może przybierać charakter autoagresji),
  • regresja, która jest zachowaniem nieadekwatnym do poziomu dojrzałości umysłowej i emocjonalnej, jest jakby cofaniem się do wcześniejszego etapu rozwoju,
  • represja (wyparcie) która jest nieświadomym „zapominaniem” o rzeczach przykrych, co chroni przed odczuwaniem frustracji.
  • racjonalizacja, która polega na przypisywaniu swojemu, czasami niewłaściwemu zachowaniu, jakichś społecznie akceptowanych motywów będących niejako wytłumaczeniem – racją tych zachowań,
  • projekcja która polega na przypisywaniu innym ludziom własnych cech, stanów psychicznych dla uzasadnienia słuszności postępowania w stosunku do innych
  • fantazja może występować wówczas gdy w rzeczywistości człowiek nie może osiągnąć celu zaspakajającego jego potrzebę, może to uczynić w wyobraźni.

 

  Trwałe następstwa frustracji występują zazwyczaj w przypadku długotrwałej i często powtarzającej się frustracji. Może to prowadzić do tzw. nieprzystosowania. Uważa się, że złe przystosowanie jest wynikiem frustracji permanentnej, polegającej na niezaspokojeniu większości potrzeb. Objawy złego przystosowania to poczucie niższej wartości, depresja, poczucie niesprawiedliwości, przewrażliwienie, zależność w stosunkach międzyludzkich, obawa przed niepowodzeniami, nieokreślony lęk w nowych sytuacjach, poczucie izolacji, agresywność, nieliczenie się z normami i innymi regulatorami życia społecznego.

 

 

 

Jeżeli przezywasz trudności w zakresie przystosowania lub dorastania możesz do nas napisać.  

 

Nasze doradcy mogę Ci pomóc w radzeniu sobie z problemami. 

 

Pamiętaj..nic nie ryzykujesz!!!

 

 




 Użytkownik

 Hasło


 Zarejestruj się

                Data24/7/2017

 



W tej komrce znajduje si obiekt FLASH